24,25ஆம் அத்தியாயங்கள் ஜடத்தைப் பற்றியவை. ஜடம் உற்பத்தியான வகையை பல வகையாக விளக்கலாம். ஆன்மாவை மனம் புலனால் காண்பதால் ஜடம் உற்பத்தியாகிறது என்று இங்குக் கூறுகிறார். 26,27 அத்தியாயங்கள் பரிணாமத்தைப் பற்றியவை. முக்கிய கருத்துகள்,
- சத், சித், ஆனந்தம், சத்திய ஜீவியம் சிருஷ்டியில் ஜடம், வாழ்வு, சைத்திய புருஷன், மனம் என மாறுகின்றன.
- வேதம் 7 லோகங்களைக் கூறி அவற்றை 8 அல்லது 12 ஆகவும் கூறலாம் என்கிறது. நாம் 8 எனக் கொள்வோம்.
- 8 தத்துவங்கள் பொதிந்திருந்தால் ஒரு சமயம் ஒரே தத்துவம் மட்டும் செயல்படுவதால், மற்ற 7 தத்துவங்கள் பரிணாமத்தால் வெளிவரவேண்டும்.
- 8 லோகங்களும் ஒரே வகையான பொருளாலானதால் பரிணாமம் சாத்தியமாகிறது.
28ஆம் அத்தியாயம் சத்திய ஜீவியம், மனம், தெய்வீக மனத்தின் மாயை என்ற தலைப்புடையது. 1914 முதல் 1920 வரை ஆர்யா பத்திரிகையில் ஸ்ரீ அரவிந்தர் எழுதியபொழுது இவ்வத்தியாயம் எழுதப்படவில்லை. 1940இல் Life Divine புத்தகமாக வெளிவந்தபொழுது எழுதப்பட்ட 3 அத்தியாயங்களில் இதுவும் ஒன்று. இங்கு ரிஷி மனம், முனிவர் மனம், யோகி மனம், தெய்வ மனம் விவரிக்கப்படுகின்றன. இதுவரை சத்திய ஜீவன் பிறப்பான் என்ற பகவான் இந்த அத்தியாயத்தில், சத்திய ஜீவன் பிறப்பது நிச்சயம். இது தவிர்க்க முடியாதது,
என்று கூறுகிறார். சத்திய ஜீவியம் ஜடத்துள்ளிருப்பதால், உள்ளே மறைந்துள்ளது வெளிவர வேண்டியது அவசியம் என்கிறார்.
இரண்டாம் புத்தகம் முதற் பகுதி உலகில் தீமையை இறைவன் படைக்கவில்லை. அஞ்ஞானமே தீமை எனக் கருதப்படுகிறது. அஞ்ஞானத்தால் மாறுபட்டு செயல்பட ஆரம்பித்து குதர்க்கமான சிக்கலாகிய செயல் நாம் தீமை என அறிவது. ஆனந்தத்திற்காக சிருஷ்டி ஏற்பட்டது. இங்கு வலி, துன்பம், தீமை என்பவையில்லை. அகந்தை ஆண்டவனின்று பிரிந்து நிற்பதால், பிரிந்துள்ள அகந்தை மீண்டும் ஆண்டவனுடன் சேரும்பொழுது, ஏற்படும் உணர்வு வலி, துன்பம், அகந்தையுள்ளிருந்தாலும், அகந்தையை வலியுறுத்தாவிட்டால் துன்பமில்லை என்பது இரண்டாம் புத்தகத்தில் 14ஆம் அத்தியாயம் கூறுவது.
13ஆம் அத்தியாயத்தில் தீமையெனக் கருதப்படும் அஞ்ஞானம் உற்பத்தியானதை விவரிக்கின்றார். அஞ்ஞானம் மேல் மனத்தில் பூரணம் பெறுகிறது. அஞ்ஞானம் சிருஷ்டியின் சிகரம், மகுடம் என்கிறார். இதற்கு முன் அத்தியாயமான 12ஆம் அத்தியாயம் சத்திய ஜீவியத்தினின்று மனம் பிரிந்ததே அஞ்ஞானத்தின் ஆரம்பம் என்று கூறுகிறது. 11ஆம் அத்தியாயம் நால்வகை ஞானத்தைக் கூறுகிறது. அவை,
- பரமாத்மாவை அறியும் ஐக்கியம்.
- யோகி அறியும் ஞானம்.
- அடிமனம் அறியும் பரந்த உலக ஞானம்.
- மேல் மனம் அறியும் அகந்தையின் ஞானம்.
10ஆம் அத்தியாயம் ஏழுவகை அஞ்ஞானத்தையும், அவை உறையும் லோகங்களையும், அவை ஏற்பட்ட வகைகளையும்
கூறுகிறது. 8ஆம், 9ஆம் அத்தியாயங்கள் நினைவைப் பற்றியவை. நினைவு காலத்திற்குரியது. காலத்தைக் கடந்தும், காலத்துள் கடந்த நிலையை அறிந்துமே பிரம்மத்தை அறிய முடியும்.
அறியாமையின் ஜீவியம் ஆத்மானுபவம்
பெறுவதால் அகந்தை உருவாகிறது
என்பதும், அகந்தை செயல்பட ஞாபகம் அவசியம் என்பதும் இந்த அத்தியாயம். 7ஆம் அத்தியாயம் ஞானமும் அஞ்ஞானமும் எனப்படும். வேதம் இவற்றை சித்தி, அசித்தி எனவும், உபநிஷதம் வித்யா, அவித்யா எனவும் கூறியபொழுது ஞானமும், அஞ்ஞானமும் இவ்விளக்கங்களால் பிரிக்கப்பட்டன. பிரிக்கப்பட்ட நிலைகள் முழுமையைக் கூற முடியாது.
அஞ்ஞானம் ஞானத்திலிருந்து உற்பத்தியாயிற்று.
திருவுருமாற்றத்தால் மீண்டும் ஞானமாக வேண்டும்
என்பவை இந்த அத்தியாயத்திற்குரிய கருத்துகள். 5ஆம், 6ஆம் அத்தியாயங்கள் மாயையைப் பற்றியவை. மாயை என்பதில்லை. உண்மையில் மாயை என்பது அஞ்ஞானமே எனக் கூறுகிறார். இவ்விரு அத்தியாயங்களும் ஆர்யாவுக்கு எழுதப்படவில்லை. 1940இல் எழுதப்பட்டன. மீதியுள்ள 4 அத்தியாயங்களில் 2ஆம் 3ஆம் அத்தியாயங்கள் பிரம்மம் முழுமையானது எனவும்,
- பிரம்மம் என்றும், எப்பொழுதும், எங்கும் முழுமையானது, பார்வை நம்முடையது. பிரிவினை பார்வையிலுள்ளது. பிரம்மத்திலில்லை.
- ஆத்மாவான அகந்தை விழிப்புப் பெற்றால் தன்னைப் புருஷனாகவும், உலகத்து ஆத்மாவாகவும் அறியும்.
- புறத்திலுள்ள உலகை அகத்துள் கண்டால், அகத்துள் காணும் ஆத்மாவின் மையம் பரமாத்மா எனக் கூறுகிறார்.
4ஆம் அத்தியாயத்தில் தீமை இறைவனால் படைக்கப் படவில்லை என்பதைக் கூறுகிறார். முதல் அத்தியாயம் பிரபஞ்ச சிருஷ்டி, பிரம்ம சிருஷ்டி என்பது. இந்த அத்தியாயம் விஞ்ஞானிக்கும், பகுத்தறிவுவாதிக்கும் பதில் அளிப்பதுடன் உலகை மனம் சிருஷ்டிக்கவில்லை, சிருஷ்டித்தது சத்திய ஜீவியம் என்று
கூறுகிறார். சத்திய ஜீவியம் சச்சிதானந்தத்தின் பகுதி. அது பிரம்மத்தின் பகுதி என்பதால், உலகை சிருஷ்டித்தது பிரம்மம் என்று முடிக்கிறார்.
இரண்டாம் புத்தகம் இரண்டாம் பகுதி
இந்தப் பகுதி பிரம்மம், வாழ்வு, ஞானம், மறுபிறப்பு, மனிதன் சத்திய ஜீவன், திருவுருமாற்றம், தெய்வீக வாழ்வு ஆகியவற்றைக் கூறுகிறது.
1. ஜீவாத்மாவோ, பரமாத்மாவோ முடிவில்லை. இரண்டையும் உட்கொண்ட பிரம்மமே சத்தியம் என்பது முதல் அத்தியாயம்.
2. வாழ்வைப் பற்றிய தத்துவங்கள் நான்கு. ஸ்ரீ அரவிந்தருடைய தத்துவம் பரமாத்மாவை வாழ்விலிருந்து விலக்க மறுப்பது.
3. பரமாத்மாவையும், பாதாளத்தையும் மனிதன் தன்னில் இணைத்து, இணைத்ததை மேல் எடுத்துச் செல்வது 3, 4 அத்தியாயங்களாகும்.
4. 5ஆம் அத்தியாயம் 7 வகை அஞ்ஞானம் 7 வகை ஞானமாக மாறுவது.
5. 6,7,8 அத்தியாயங்கள் மறுபிறப்பைப் பற்றியவை.
6. 9ஆம் அத்தியாயம் மனிதன் பிறந்த வரலாறு. 10ஆம் அத்தியாயம் ஆன்மீக மனிதன் பிறந்தது.
7. 11ஆம் அத்தியாயம் 3 திருவுருமாற்றங்கள். 12ஆம் அத்தியாயம் சத்தியாரோகணம், 13 சத்திய ஜீவன். கடைசி அத்தியாயம் தெய்வீக வாழ்வு.
பிரபஞ்சத்தையும், பரமாத்மாவையும் தன்னுட் கொண்ட மனிதன் முழு மனிதன். இவனே திருவுருமாற்றத்திற்குரியவன். சோவியத் சர்க்கார், கிருஸ்துவ மடங்கள், சன்னியாச ஆசிரமம் முடியவில்லை என்று கைவிட்ட திருவுருமாற்றத்தை சரணாகதியால் பூர்த்தி செய்பவன் ஆன்மவிழிப்புள்ள சத்திய ஜீவன்.
Page 1
பிறந்த மனிதனின் மலர்ந்த இதயம்.
கடல் நீரை விலக்கும் கப்பலில்லை.
நாத்திகம்போல் ஆஸ்திகத்தை வளர்த்தவரில்லை.
ஆழ்ந்த இலட்சியமே உயர்ந்ததுமாகும்.
யுகம் பிறந்தபொழுது எழுந்தது யுகதர்மம்.
திகட்டும் உலகம் திருப்தி தாராது.
புறவழிப்போக்கு அகத்தின் ஆரம்பத்தில் முடியும்.
ஆரம்பமே அனந்தனுக்கு முடிவு.
Page 2
இலட்சியத்திற்கு உடன்பாடு அனுபவத்திற்கு முரண்பாடு.
ஆழ்ந்த அனுபவங்கள் அதிகப் பிரசங்கிகளாகும்.
மனிதனுக்குப் புரட்சி; உலகத்திற்கு வளர்ச்சி.
உலகின் இருட்டு பிரபஞ்ச ஜோதியாகும்.
வலிக்கும் உடலும் வதையும் உணர்வும் சாஸ்வதமான சாந்தியடையும்.
அழியும் உடலுக்கு அழியா அமரத்துவம் தேவை.
இறைவன் இறங்கி இங்கு வருவான்.
கண்ணுக்கு எட்டியதே கடலுக்குக் கரை.
எய்தியதை மறுக்கும் எண்ணம் எடுபடாது
முரண்பாடே உடன்பாடு.
இறைவனின் இதய கமலம் மடையனுக்கு மண்டை ஓடு.
Page 3
சுமுகமே சிருஷ்டியின் சூட்சுமம்.
மறைவின் மகிமை மனத்திற்குப் புதுமை.
பிணக்கு விலங்கு மனத்திற்கு விதி, விலக்கன்று.
பிணக்கை மனம் பிணமென விலக்கும்.
குறையான மனம் குறையை குணமெனக் கொள்ளும்.
இயற்கைக்கு சுமுகம் இன்றியமையாதது.
உடல் தன் சுமுகத்தை சுகம் என அறியும்.
சிக்கல் பெருஞ் சிக்கலானால், தீர்வுக்குத் தீவிரம் அதி தீவிரமாகும்.
உடலின் தாமதம் உணர்வின் வேகத்தை ஏற்கும்.
உடல் மனத்தை ஏற்றால் உள்ளொளி நிலைக்கும்.
உடலின் ஜோதி அமர ஜோதி.
மனமும் உணர்வும் இணைந்தது விஞ்ஞானம்.
விலங்கு பெறும் ஜோதி வீடு பேற்றைக் கடந்த சித்தி.
முரண்பாடு முத்தினால் முத்தியைக் கடந்த சித்தியுண்டு.
இயல்பான பகை இயற்கைக்கு இசைவானது.
Page 4
வேதாந்தம் பரிணாமத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறது.
முதற்படியை ஏற்பவர் மூன்றாம் கட்டத்தையும் ஏற்கலாம்.
மனிதன் தெய்வத்தின் சோதனைக் கூடம்.
Page 5
பூலோகம் சுவர்க்கத்தை அடைய முடியும்.
பகுத்தறிவுக்குப் பளிச்செனப் புரியும்.
தொட்ட குறை தொடரும், விட்டகுறை விடாது.
முடிவுவரைப் போக முடியாது என்பது மூட நம்பிக்கை.
லோகமாதாவை லௌகீகமாக நினைக்கக்கூடாது.
உயர்ந்த இலட்சியத்தை உதறித் தள்ளுவது உசிதமன்று.
மலரும் மனம் மனித குலத்தின் மகத்துவம்.
நூலின் கடைசி அத்தியாயம். 55 பக்க நீளமுள்ளது. நூல் அதிகபட்ச நீளமுள்ள அத்தியாயம். Life Divineஇன் சுருக்கம் என்று கூறலாம். கருத்துகள் கனமானவை. ஓரிரு பக்கத்திற்கு மேல் தொடர்ந்து படித்து மனதிலிருத்த ஆன்மிக உறுதி தேவை. தத்துவமான சிக்கலோ, விளங்காத வாதமோ ஒன்று கூட இல்லாத அத்தியாயம், அவ்வகையில் கடினமில்லை, எளிமையான நூலின் பகுதி எனவும் கூறலாம். ஸ்ரீ அரவிந்தத்தின் ஒரு முக்கியக் கொள்கை பகுதியே முழுமையாகும். அக்கருத்திற்கு எடுத்துக்காட்டாக அமைகிறது இந்த அத்தியாயம். இதை ஒரு தனிப் புத்தகமாக வெளியிட்டால், இது நூலின் ஒரு பகுதி எனக் கூறாவிட்டால், பகுதி என்பதே தெரியாது. ஒரு முழு நூலின் அம்சமுடையது. ஆங்கிலத்தில் இவ்வத்தியாயத்தின் தலைப்பு Divine Life என்பது நூலின் தலைப்பைத் தலைகீழே மாற்றியது போன்றுள்ளது.
பகவான் ஸ்ரீ அரவிந்தருடைய பூரண யோகம் Yoga of the body உடலுக்குரிய யோகம். அதைப் பூர்த்தி செய்ய அவர் பயன்படுத்துவது Supermind சத்திய ஜீவியம். தந்திரயோகம் மனிதனை Soul in the body உடலின் ஆன்மா எனக் கருதி யோகத்தை உடல் ஆரம்பிக்கிறது. பூரண யோகம் மனிதனை Soul in the Mind மனத்தின் ஆன்மா எனக் கருதுவதால், யோகத்தை மனத்தில் ஆரம்பித்து நெடுநாள் பலனை உடனே பெறுகிறோம், என்று ஸ்ரீ அரவிந்தர் வாழ்வனைத்தும் யோகம் எனவும் கூறினார். அவருடைய தலையாய நூலை அவர் Divine Body, Divine Spirit,Divine Mind தெய்வீக உடல், தெய்வ ஆன்மா, தெய்வ மனம் என தலைப்பிடாமல் Life Divine தெய்வீக வாழ்வு எனக் கூறியது குறிப்பிடத்தக்கது. இந்த அத்தியாயத்தை சுருக்கமாகக் கூறலாம்.
நாம் யார், எது உண்மை என அறிந்து அது சிந்திப்பதே நம் இலட்சியம் என அத்தியாயத்தை ஆரம்பிக்க வேண்டும். நாம் உடலோ, மனமோ இல்லை. நாம் என்பது ஆத்மா. அது ஜீவனின் பகுதியான ஆத்மாயில்லை. ஜீவனை முழுமையாக்கும் ஆத்மா. முழுமைக்கு பகவான் அளிக்கும் விளக்கம் முக்கியமானது. தன்னை அறிவதும், தன் சக்தியை எல்லாம் முழுமையாகப் பெற்றதும், பிரபஞ்சம் முழுவதும் பரவியுள்ளதும், ஆனந்தத்தை அளவு கடந்து அனுபவிப்பதும், சூட்சுமமான முறைகள் கண்ணுக்குத் தெரிவதும் முழுமை என்கிறார். இதனுள் சச்சிதானந்தத்தின் எல்லாப் பகுதிகளும் உள்ளன. சச்சிதானந்தமே உலகமாக மாறியதாலும், சச்சிதானந்தமே மனிதன் என்பதாலும், சத், சித், ஆனந்தத்தின் எல்லாப் பகுதிகளும் இருந்தால் முழுமை பெறும் என்பது கருத்து. மனிதன் என்பது மனமன்று, சத்திய ஜீவியம். மனத்திற்கு இம்முழுமையில்லை. சத்திய ஜீவியம் இம்முழுமையையே முகமெனக் கொண்ட பகுதி.
பரிணாமம் பூர்த்தியானால் பரமாத்மாவின் யோகம் பூர்த்தியாகும்.
ஜீவாத்மா பரமாத்மாவாவது பரந்த நோக்கம்.
அதன் முன் பிரபஞ்சத்தின் ஆத்மாவாகவுமாகும்.
நிஷ்டையோ, நிர்வாணமோ இதைச் சாதிக்காது.
ஆத்ம விழிப்பே ஆதர்சப் புருஷனுக்குரியது.
ஆத்மா உலகில் விழித்தால் உடல் உலகம் முழுவதும் பரவும்.
முழுமையை முழுமையாக்குபவன் முதல்வன், மூலவன்.
புறம் பூர்த்தி செய்யாது.
அகம் ஆண்டவனுக்குரியது.
புறச் செயன் திறமை அகத்தூய்மையின் திண்மை. அகம் புறமானால், இகம் பரமாகும்.
மனம் மையமன்று.
அகமே மையம். ஆன்மாவே அகம்.
ஆன்மாவின் ஆனந்தம் அனைத்தின் ஆனந்தம்.
திருவுரு மாற்றம் திட்டவட்டமான முறை.
அருளைப் பேரருளாக்கும் சரணாகதி அர்த்தமுள்ள கருவி.
சர்வமும் மாறி சச்சிதானந்தம் உலகமாயிற்று.
திருவுள்ளம் பூர்த்தியாவது திருவுருமாற்றத்தால்.
சரணாகதி சாதாரண மனிதனை சர்வேஸ்வரனாக்கும்.
இப்படித்தானிருக்கவேண்டும் என்பதில்லை, எப்படியுமிருக்கலாம்.
இகத்தில் பரமிருந்தால் எப்படியுமிருக்கலாம்.
எளிமை மனத்திற்கு, வாழ்வுக்கன்று.
அஞ்ஞானத்தின் ரஸம் ஆண்டவன் தேடுவது.
அஞ்ஞானம் ஆண்டவன் தேடி வந்த ஞானம்.
பிரம்மம், புருஷா, ஈஸ்வரா, மாயை, பிரகிருதி, சக்தி
மேற்சொன்னது இவ்வத்தியாயத்தின் தலைப்பு. சத்தியம், உண்மை, பிரம்மம் (Reality) என்பது ஒன்றே, முழுமையானது. இதைப் பகுதியான மனம் அறிய முடியாது. நம்முள் உள்ள ஆத்மா, அதன் பின்னுள்ள பிரம்மம் அறியும் என்று சுமார் 40 பக்கங்களில் 10 அல்லது 12 வகையான விளக்கங்கள் மூலமாகக் கூறுகிறார். இந்த அத்தியாயத்தின் முக்கியக் கருத்துகளை நீண்ட சுருக்கமாகவும், அதன் முன் மையக் கருத்தைச் சிறு சுருக்கமாகவும் காண்போம்.
சுருக்கம்
1. பிரம்மம் மாயை; புருஷப் பிரகிருதி; ஈஸ்வர சக்தி; என்பவை 6 தனிப்பட்ட அனுபவங்களோ, மூன்று வகையானவையோ இல்லை. அவை அனைத்தும் ஒரே பிரம்மத்தின் மூன்று அம்சங்கள் ஆறாகப் பிரிந்து தெரிகின்றன. தகப்பனார், கணவன், தம்பி, அண்ணன், முதலாளி, வீட்டுக்காரர் என்று ஒருவரை ஆறு பேர் அழைத்தால் அவர் ஆறு வேறு நபர்களில்லை. ஒருவரே. அம்சம் ஆறு, அறுபதாகவுமிருக்கலாம், ஆறு கோடியாகவும் இருக்கலாம்.
2. Transcendent, Superconscient, Inconscient, Supracosmic, Cosmic, Immutable Self, Nihil, Asat; Sat, Chit, Ananda, Nirvana, Mind, Life, Matter பிரம்மம், பரமாத்மா, ஜடம், பிரபஞ்சத்தைக் கடந்தது, பிரபஞ்சம், அக்ஷரப் பிரம்மம், சூன்யம், அசத், சத், சித், ஆனந்தம், நிர்வாணம், மனம், வாழ்வு, உடல் என்று நாம் பலவகைகளாகக் கூறுவது பல அல்ல. ஒன்றே. ஒருவர்க்குத் தம் வீட்டில் தலைவராகவும்,
கணவனாகவும், சமையல் செய்யவும், விருந்தினரை வரவேற்கவும், வீடு பெருக்கவும் உரிமையுண்டு. அவர் வீடு என்பதால் எந்த வேலையைச் செய்யவும் அவரால் முடியும், உரிமையுண்டு. அதனால் அவர் பல நபராகமாட்டார். மனிதன் ஒருவனே. செயல்கள் பல.